Ernesto Che Guevara

Guevara Che Ernesto (1928–1967), południowoamerykański rewolucjonista. Urodził się w Argentynie. W 1953 ukończył medycynę w Buenos Aires na tamtejszym uniwersytecie. Działał w Gwatemali jako członek prokomunistycznego rządu. Po jego obaleniu zbiegł do Meksyku, gdzie spotkał się z F. Castro i razem zorganizowali siły partyzanckie. Na ich czele wylądowali na Kubie w 1956. Po zwycięstwie rewolucjonistów otrzymał obywatelstwo kubańskie i stał się jednym z najbardziej wpływowych przedstawicieli nowych władz. Zarządzał gospodarką Kuby, najpierw jako prezes Banku Narodowego (1959), później 1961–1965 jako minister przemysłu. Przesądził o integracji gospodarczej z krajami bloku komunistycznego. Stworzył podstawy gospodarki centralnie sterowanej. Występował ze zdecydowaną krytyką polityki amerykańskiej. Bardziej pociągała go jednak działalność rewolucyjna, dlatego też wyjechał w 1965 do Konga, gdzie brał udział w konflikcie kongijskim.

1966 znalazł się w Boliwii, gdzie także próbował utworzyć oddziały partyzanckie. Nie otrzymał jednak szerszego poparcia. 1967 został ujęty przez boliwijskie siły specjalne i stracony. Jego koncepcja walki rewolucyjnej opierała się na następujących założeniach: nieregularne oddziały ludowe mogą zwyciężyć w wojnie zorganizowane siły obronne, nie istnieją wstępne warunki rewolucji, powstają one dopiero w momencie jej wybuchu, wieś jest w Ameryce Łacińskiej, naturalną bazą tworzenia oddziałów partyzanckich. Stał się wzorcem dla radykałów studenckich Europy Zachodniej. Autor Wojny partyzanckiej, w której opisał taktykę i strategię walki partyzanckiej.