Rewolucjonista
Feanor [akta publiczne]
Członek rządu oraz szef Urzędu Regulacji Publikacji Prasy. Wyłapuje wszelkie antyrewolucyjne aluzje i nie pozwala reakcji wedrzeć się na łamy biuletynów rządowych .
Wydał 5 biuletynów informacyjnych oraz wygłosił 9 manifestów.
- Imię i nazwisko: Marcin Stróżyna
- Funkcja: Szef Urzędu Regulacji Publikacji Prasy
- Na stronie od: początku istnienia
- Data urodzenia: 10-04-1974
- Miasto: Chodzież
- Kontakt:
Ostatnie newsy autorstwa Feanora:
- 24-12-2005 22:29Rewolucja pod choinką
- 03-10-2005 01:06Błękitno-zielona Rewolucja
- 19-02-2005 13:31Trzy dekady z Brygadą RR
- 24-12-2004 16:16Krok po kroku, krok po kroczku, najpiękniejsze w całym roczku idą święta
- 17-03-2004 00:00Drugie Urodziny Rewolucji
Artykuły autorstwa Feanora:
- 02-07-2004publicystykaMenedżerska hulanka, czyli... zwiastun w sześciu rozdziałach pisany
- 30-01-2003historie...all systems ready... #6
- 13-12-2002publicystykaNoc Żywych Trupów czyli CM Revolution od kuchni
- 12-08-2002historie...all systems ready... #5
- 22-05-2002historie...all systems ready... #4
- 09-04-2002historie...all systems ready... #3
- 07-04-2002publicystykaDemony
- 26-03-2002historie...all systems ready... #2
- 22-03-2002historie...all systems ready... #1
Patron
Richard Wagner
Wagner (Wilhelm) Richard (1813-1883), kompozytor niemiecki. Od 1831 studiował na uniwersytecie w Lipsku. W 1842 przybył do Drezna, gdzie w następnym roku został dyrygentem Królewskiej Opery. W 1849 brał udział w rewolucji majowej, po jej upadku przybył do Zurychu. W latach 1864-1865 mieszkał w Monachium, wspierany finansowo przez Ludwika II (1845-1886), króla Bawarii. W 1870 ożenił się z Cosimą von Bülow, córką F. Liszta. W 1872 przybył do Bayreuth, gdzie stworzył własny teatr, w którym wystawił tetralogię operową Pierścień Nibelunga (1876) oraz operę Parsifal (1882).
Wybitny przedstawiciel niemieckiej muzyki neoromantycznej, zreformował operę rozwijając gatunek dramatu muzycznego i realizując nowatorską koncepcję dzieła syntetycznego (Gesamtkunstwerk), w którym słowo i muzyka pochodzące od jednego twórcy łączą się w integralny dramat sceniczny, przy czym orkiestra symfoniczna pełni rolę komentatora tekstu dramatycznego.
Koncepcję tę opisał w pracy Opera i dramat (1851, wydanie polskie 1907). W konstrukcji muzycznej dramatów istotne znaczenie miała siatka motywów przewodnich, symbolizujących postaci utworu, idee i uczucia. Dokonał także rozszerzenia składu orkiestry symfonicznej. Jego nowatorska twórczość znalazła szeroki oddźwięk wśród kompozytorów następnych pokoleń. Ważniejsze pisma: Sztuka i rewolucja (1849, wydanie polskie 1904), Zukunftmusik (1860).