Pierwszy dzień w nowym klubie był pełen wrażeń. Na początku prezes "człowiek bez twarzy" oprowadził mnie opowiedział mi krótką historię klubu, oprowadził po stadionie i przedstawił sztab szkoleniowy.
Klub Undrid to klub z wielkimi tradycjami. Od chwili powstania tradycyjnie błąka się po trzecim poziomie rozgrywkowym na Wyspach Owczych. Stadion i zaplecze to jedna wielka kicha, ale czego mogłem się spodziewać po amatorskim kubie, ot taki przerośnięty orlik.


W klubie oprócz prezesa są jeszcze cztery osoby, prawdę mówiąc trzy i pani sekretarka
Mój osobisty asystent - Dan Mittelstein
Główny skaut - Emil Thomsen
Główny fizjoterapeuta - Ari Olsen



I chyba najważniejsza osoba w klubie czyli sekretarka Grażynka. Prawdę mówiąc przedstawiła mi się, ale ma tak dziwne imię że trudno je przeliterować i zapamiętać. Ale też na G, więc mówię na nią Grażynka. Jest 25-letnią córka prezesa i nie grzesząca urodą. Jest przerażająco brzydka, coś jak skrzyżowanie konia i owcy tylko w ludzkiej skórze i na dwóch nogach. Mam jej zdjęcie, ale nie pokarzę. Została moim rzadkim pokemonem i mam zamiar straszyć nią dzieci.

Czas na przedstawienie składu. Nie są to orły farerskiej piłki, a nawet nie są to sokoły, no może wróble. Tak, są to wróble farerskiej piłki. Taka zbieranina facetów z ulicy i chłopców z liceum.
Steffan Niclasen - bramkarz - 23 lata - kelner
Janus Joensen - lewy obrońca - 16 lat - licealista o blond włosach
John Hansen - środkowy obrońca - 19 lat - hydraulik
Martin Olsen - środkowy obrońca - 26 lat - rybak
John Petersen - lewy pomocnik - 26 lat - rybak
Rógvi Nielsen - środkowy pomocnik - 24 lata - pasterz
Jaspur Króki - środkowy pomocnik - 16 lat - licealista
Kristian Joensen - prawy pomocnik - 16 lat - licealista
Árni Rafnason - napastnik - 25 lat - rybak
Christian Vilhelm Jacobsen - napastnik - 25 lat- murarz, tynkarz, akrobata, były ale jednak akrobata

Wieczorem została zorganizowana konferencja prasowa na którą poszliśmy w trójkę - ja, prezes bez twarzy i pani Grażynka. Po drugiej stronie pojawiła się śmietanka farerskiego dziennikarstwa czyli kobieta z "Przeglądu Sportowego Wysp Owczych" i facet  z branżowego miesięcznika pasterzy "Golenie Owiec". Była to krótka piłka, pięć minut i trzy szybkie pytania na które odpowiedziałem já​ czyli tak. Bo na razie tylko tyle umiem po farersku. Przy ostatnim pytaniu Grażynka klepnęła mnie pod zielonym stołem w tyłek i uśmiechnęła się do samej ósemki, swoim końskim śmiechem.  
Po całej konferencji prezes powiedział mi o co mnie pytali i dlaczego wychodząc pokładali się ze śmiechu.
- Czy w końcu przełamię tradycję i awansuje do wyższej ligi?
- Czy wygram puchar Wysp Owczych?
- Czy podoba mi się pani Grażynka i się z nią umówię?

Po tej wpadce medialnej postanowiłem że za wszystkie kontakty z mediami będzie odpowiedzialny asystent i muszę unikać pani Grażynki.

Jednym słowem szambo a w tym wszystkim ja cały na biało.
 

A może wszystko rzucić i pojechać w Bieszczady   Dzień po 33 urodzinach siedziałem przed komputerem i oglądałem zdjęcia słodkich kotów. Przeżyłem już pół życia i czas zrobić coś szalonego. Kryzys wieku średniego mnie chyba...