Gdzie my tak właściwie byliśmy? Przyznam się bez bicia, że przez odrobinę zamieszania w moim życiu prywatnym i kompletne szaleństwo dotyczące Rozgrywki Mistrzów, zapomniałem co, gdzie i jak w naszej francuskiej opowieści. Postaram się więc na bieżąco podczas pisania manifestu (a jest obecnie coś koło 18:50 i żeby jeszcze dzisiaj to wrzucić o sensownej godzinie, nie mogę się rozpisywać... Zresztą kogo ja oszukuję, manifest będzie długi) przypominać i łapać o co chodzi. Od następnego sezonu prawdopodobnie przejdziemy na system jeden manifest - jeden sezon, bo walka to tytuł najlepszego jak na razie nas mocno wciągnęła i brak nam czasu na ten projekt.
Dobra, tyle ogłoszeń parafialnych, pora na wydarzenia drugiej połowy sezonu 16/17. W grudniu rozegraliśmy jeszcze przedświąteczny mecz ligowy z Stade Rennais, a na mojej półce na trofea pojawiło się odznaczenie dla Francuskiego Menedżera Roku.
Styczeń wystartował tak jak zakończył się grudzień, czyli od rozdania nagród. Dwa odznaczenia dla Afrykańskiego Piłkarza Roku wg. Mediów i Afrykańskiego Zawodnika Roku otrzymał Vincent Aboubakar, znalazł się on też obok Abdula Baby w Afrykańskiej Jedenastce Roku. Jeśli chodzi o rozgrywki - 5 wygranych do zera i porażka 1:2 w 10. rundzie Pucharu Francji, w dodatku w meczu domowym. Z kim? Oczywiście z chłopakami z Lyonu, na których w tym sezonie jak na razie nie potrafiliśmy znaleźć sposobu, niezależnie czy graliśmy znakomicie, czy tak sobie, ofensywnie czy defensywnie, w najlepszym razie był remis. W dodatku jak zwykle zmiażdżyli nas w pierwszych minutach, strzelając oba gole w pierwszych 7 minutach. Ale jak się przekonacie okazja do rewanżu była już niebawem.
Ruchy transferowe częściowo już znacie - trafił do nas Thibaut Courtois, oprócz niego wzmocniło nas trójka utalentowanych newgenów, a z wypożyczenia wrócił do nas młody argentyński prawy obrońca, czyli chłopak o którym była mowa w jednym z poprzednich manifestów, dokładnie TUTAJ. Był on pierwszym solidnym newgenem którego sprowadziłem do klubu i zgodnie z obietnicą został nazwany ku czci i chwale osoby wylosowanej wśród kilku, które postanowiły wziąć udział w moim minikonkursie. Gratulacje, podejrzewam że zainteresowany sam się domyśli że o niego chodzi :) Przeżyłem też pewne rozczarowanie, bowiem na wolny transfer postanowił odejść Humam Tariq... Domyślcie się kto postanowił na tym skorzystać. A, właśnie, dostaliśmy też trochę gotówki w związku ze zmianą oczekiwań przedsezonowych, wszystko wydałem w trakcie sezonu na zaklepywanie sobie dopływu juniorów na najbliższy rok.

W pierwszym spotkaniu lutego zagraliśmy dramatycznie słabo. Gdybyśmy prześlizgnęli się 1:0 nad jakimś Evian TG, nie narzekałbym. Ale jeśli kryzys przychodzi na mecz rundy rewanżowej z Lyonem, wtedy jest nieco gorzej. Nie mieliśmy żadnych argumentów przemawiających za nami, zresztą nawet im się nie dziwię - w 1. minucie Lukaku wbił się między stoperów i zrobił to co umie najlepiej - z pewnością nie podniosło to ich na duchu. Oczywiście bramek wpadło więcej. O tym spotkaniu trzeba było jednak zapomnieć, bo czekał już na nas Arsenal Pepa Guardioli. Spokojne 3:1 na naszym terenie i o awans w zasadzie już się nie martwiłem. Zremisowaliśmy 10 dni później 0:0 z Bordeaux mimo miażdzącej przewagi, co zredukowało naszą przewagę, ale nie zrzuciło nas jeszcze z fotela lidera. Reszta meczów poszła już po naszej myśli.

Najpierw -- powoli -- jak żółw -- ociężale,
Ruszyła -- maszyna -- po szynach -- ospale,
Szarpnęła wagony i ciągnie z mozołem,
I kręci się, kręci się koło za kołem,
I biegu przyspiesza, i gna coraz prędzej,
I dudni, i stuka, łomoce i pędzi,
A dokąd? A dokąd? A dokąd? Na wprost!